شمارهٔ ۴۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوعاتی همچون عشق، درد و جستجوی مراد اشاره دارد. شاعر از احساساتی چون هلاکت، شرم و تلخی صحبت می‌کند و بیان می‌کند که با وجود تلاش‌ها و آرزوهایش، هنوز در درون خود دچار تضاد و درد است. او به فرد موردعلاقه‌اش اشاره دارد و می‌گوید که اگر او مرادش را ندهد، در واقع دلش دچار رنج بیشتری خواهد شد. شاعر در نهایت به این واقعیت می‌رسد که نمی‌تواند از درد و احساسات خود رهایی یابد، حتی اگر عمرش را در تلاش برای تبدیل آن به پند بگذراند.
ترا گزیده برای گزند خویشتنمهلاک میطلبم نه بیند خویشتنم
هوش مصنوعی: من از دست تو آسیب دیدهام، اما خواهان نابودی خودم نیستم، بلکه در پی درک نازنینی که از تو دارم، هستم.
گل مراد ز نخل تو آنقدر چیدمکه شرمسار ز بخت بلند خویشتنم
هوش مصنوعی: من آنقدر از میوههای نخل تو چیدهام که حالا از خوشبختی و تقدیر خودم خجالت میکشم.
تو گرم گشته و من دل نهاده بر آتشچه حالتست که هم خودسپند خویشتنم
هوش مصنوعی: تو در حالتی از گرما و حرارت قرار داری و من در این میان از روی عشق و احساس خود را در آتش احساس میکنم. چه حالتی است که هر دو در این وضعیت قرار داریم؟
ز عیش تلخ خودم خنده آید ای دشمنکند هلاک همین زهر خند خویشتنم
هوش مصنوعی: از شادی تلخ خودم به دشمن میخندم، زیرا همین لبخند تلخ باعث نابودی خودم میشود.
گرم مراد نبخشی مراد خاطر تستنه بر مراد دل دردمند خویشتنم
هوش مصنوعی: اگر آرزویی که در دل دارم را برآورده نکنی، آنچه میخواهم به خاطر توست، نه به خاطر آرزوی دل دردمند خودم.
بعشق اگرچه همه عمر پند خود دامکفایتی نشد آخر ز پند خویشتنم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه تمام عمرم را به عشق گذراندهام و هیچکدام از نصیحتهای دیگران برایم کافی نبوده، در نهایت از نصیحتهای خودم بهرهمند شدم.
نه صید لاغر یارم فغانی از چه سبببدست زور کشد در کمند خویشتنم
هوش مصنوعی: یار من نه تنها یک شکار ضعیف است، بلکه به چه دلیلی باید به دام خودم بیفتد و قدرتش را در اختیار من قرار دهد؟