شمارهٔ ۴۷۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و عذابی که شاعر در نتیجه جدایی از معشوق خود تجربه می‌کند، می‌پردازد. شاعر از نخل سرکش و دل خودکام خود سخن می‌گوید و ناز معشوق را طمع خام خود می‌داند. در روزهای وصال، همه‌چیز به یک شکل است، اما در زمان جدایی، شرایط دشوارتر می‌شود. هر قطره چشمه و هر آبی که به او می‌رسد، او را از باده معشوق تهی می‌کند. همسایه‌اش در کنار او خراب شده و صدای جغد در شب تداعی‌گر درد و تنهایی‌اش است. او مانند پروانه‌ای دور شمع می‌گردد و آرزوی وصال دارد. همچنین، او از حال و روز خود به دلیل جدایی و طعنه‌های معشوق به شدت رنج می‌برد و در نهایت، به آزادی و بیان احساساتش می‌رسد.
نخل تو سرکش و دل خود کام من همانناز تو همچنان طمع خام من همان
هوش مصنوعی: نخل تو پرقدرت و سرکش است و دل من به خوشی و لذت میاندیشد، همانطور که زیبایی تو باعث می‌شود من همچنان به آرزوهای بیپایه و خیالپردازیهایم ادامه دهم.
در جنت وصال مرا روز و شب یکیستدر روزگار هجر سیه شام من همان
هوش مصنوعی: در بهشت آرامش و وصال من، روز و شب برایم یکی شده است، اما در زمان دوری و جدایی، تاریکی شب برای من همانند روزهای سیاه است.
هر قطره چشمه یی شد و هر چشمه آب خضراز باده ی مراد تهی جام من همان
هوش مصنوعی: هر قطرهای به مانند چشمهای زنده و حیاتبخش است و هر چشمهای مانند آب خضر، که سمبلی از زندگی و جاودانگی است، از آنچه که من به آن آرزو و خواستهام، خالی است و جام من به همان اندازه تهی مانده است.
همسایه را ز پهلوی من خانه شد خرابفریاد جغد بر طرف بام من همان
هوش مصنوعی: همسایهام بهسبب من در خانهاش خراب شد و فریاد جغد که نشانهی غم و نگرانیش است، از بالای بام من به گوش می‌رسد.
گردم بگرد دوست چو پروانه گرد شمعواصل شوم مگر بود آرام من همان
هوش مصنوعی: من مانند پروانه به دور دوست میچرخم و امیدوارم که به شمع او نزدیک شوم و شاید در آن نزدیکی، آرامش من نیز پیدا شود.
من خود ز انفعال شدم بر زمین فروخندان لبش بطعنه و دشنام من همان
هوش مصنوعی: من به خاطر بیعملی و عدم تحرکم به زمین افتادهام، او با لبخند و کنایه به من توهین و فحش میدهد. من همان فردی هستم که این طور شدهام.
مردم ز صید خود همه در سایه ی همایخالی بشاهراه پری دام من همان
هوش مصنوعی: مردم به دنبال شکار و هدف خود هستند و در این مسیر، تحت حمایت و سایهی یک موجود بزرگ و نمادین، به نام همای خالی، قرار دارند. من نیز در این راه، در این جادهی مشخص، به دام خود میاندیشم.
هر خوبرو چو شیر و شکر با حریف خویشبد مستی حریف می آشام من همان
هوش مصنوعی: هر زیبایی که مانند شیر و شکر جذاب است، با همراهش در حال خوشگذرانی و خوشی است. من هم در حال نوشیدن شراب با دوستانم هستم.
آزاد شد فغانی بیدل ز انفعالبر هر زبان رود ز بدی نام من همان
هوش مصنوعی: فغانی بیدل از حالت مایوسانه و انفعالی خود رهایی یافته و هم اکنون هر جا که نام او برده می‌شود، از بدیها برکنار است. او در هر زبانی شناخته شده و آزادانه بیان می‌کند.