شمارهٔ ۵۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات خود درباره عشق و ناکامی می‌پردازد. او خود را کسی می‌داند که دلمشغولی و شکستی عمیق را تجربه کرده و تحت تأثیر عشق قرار دارد. آتش عشق او را می‌سوزاند و فریادش به کسی نمی‌رسد. احساس می‌کند که در چنگال شوق و محبت، تدبیرش بی‌فایده است و در تلاش است تا از غم خود رها شود. او همچنین به بی‌احساسی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش در شب‌ها از غم و داغ عشق آکنده است. در پایان، به بیچارگی و نابودی اشاره می‌کند و می‌گوید که هرکس برای دل خود به دنبال چاره می‌گردد.
من کیستم شکسته‌دل هیچکاره‌ایسرگرم جلوه‌ای و خراب نظاره‌ای
هوش مصنوعی: من کی هستم؟ دلشکسته و بیدوام، به تماشای زیباییها مشغولم و در این حال غرق در محو تماشا هستم.
زین آتشی که عشق تو افروخت در دلمفریاد اگر به خرمنت افتد شراره‌ای
هوش مصنوعی: عشق تو در دلم آتشی برافروخته است؛ اگر اندکی از این شعله به تو برسد، فریاد میزنم.
در چنگ آفتم چو دهد شوق مو کشانبر من هزار رشتهٔ تدبیر تاره‌ای
هوش مصنوعی: وقتی شوق و لذت به من دست میدهد، مانند کسی که در چنگال چیزی گرفتار است، هزاران راه و تدبیر به ذهنم میرسد.
هر پاره‌ای ز دل به جگر گوشه‌ای دهمفارغ مگر شوم ز غم خویش پاره‌ای
هوش مصنوعی: هر بخش از دل خود را به دلبندم میدهم، شاید از اندوه خود راحت شوم.
با من رقیب ساده درافتاد بی‌جهتچون آبگینه‌ای که درافتد به خاره‌ای
هوش مصنوعی: رقیب ساده به طور ناگهانی و بیدلیل با من درگیر شد، مانند شیشهای که به طور نادرست به خار یا نی بزند و بشکند.
بی‌آفتاب روی تو هر شام تا سحرداغی‌ست تازه بر دلم از هر ستاره‌ای
هوش مصنوعی: بدون نور و گرمای وجود تو، هر شب تا صبح دلم به خاطر هر ستاره‌ای داغ و سوزان است.
فردا که دوست خوان کرم در میان نهدگیرد به قدر حوصله هرکس کناره‌ای
هوش مصنوعی: فردا زمانی که دوست سفرهای پر از نعمت میچید، هرکس بر اساس ظرفیت و اشتیاق خود، سهمی از آن بهرهمند خواهد شد.
بیچارگی‌ست کار فغانی و در غمشهرکس کند برای دل خویش چاره‌ای
هوش مصنوعی: ناتوانی فغانی در این وضعیت به وضوح دیده میشود و هر کسی برای دل خودش در غم او راه حلی پیدا می‌کند.