شمارهٔ ۵۴۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و غم شاعر است که از دلشکستگی و بی‌توجهی یار خود شکایت دارد. او می‌گوید وقتی یار از بودن او راضی نیست، بهتر است که بمیرد. همچنین از بی‌تناسبی احوالش با محیط اطرافش می‌گوید و احساس ناامیدی و غم را در خود می‌بیند. شاعر به خاطر تغییر رفتار یار و دوری او از خود، حس می‌کند که هیچ جایی برایش وجود ندارد و می‌خواهد این درد و رنج را فراموش کند، اما نمی‌تواند. در نهایت، او با حسرت به یاد یار و وفاداری او می‌اندیشد و آن را علامت احساس عمیق خود می‌داند.
دلا زین آستان درد دل خود بردنم اولیچو یار از بودن من نیست راضی مردنم اولی
هوش مصنوعی: ای دل! درد دلت را از این درگاه بر ندار، زیرا اولاً یارم از بودن من راضی نیست، و ثانیاً اگر مردن من را انتخاب کنم، به آن نیز راضی نمیشود.
چو از آمد شد کوی توام برگ گلی نشکفتبکنج نامرادی پا به دامن بردنم اولی
هوش مصنوعی: وقتی به کوی تو میرسم، انگار هیچ گلی در دل شب شکفته نمیشود و به خاطر بدبختیام، نخستین بار پا به دامنم میزند.
بروی ساقی خود می کشیدم ساغری اکنونچو او با دیگری همکاسه شد خون خوردنم اولی
هوش مصنوعی: من همیشه کنار ساقی بودم و او را مینوشتم، اما حالا که او با کس دیگری همنشین شده، دلم خون است و احساس غم و دلتنگی میکنم.
من مجنون کجا و آرزوی میوه ی باغشزدن بر سینه سنگ و دست و دل آزردنم اولی
هوش مصنوعی: من مجنون کجا و آرزوی چیدن میوههای باغش به سینه سنگ زدن و دل خود را آزردن، این دو کار اولی است.
فغانی چون ندارد خاک این در از وفا بوییبه گریه روی در دیوار خویش آوردنم اولی
هوش مصنوعی: اگر فغان و نالهای در این مکان وجود ندارد، پس وفا و محبت هم نمی‌تواند در اینجا وجود داشته باشد. من باید با اندوه و اشک، چهرهام را به دیوارهای خودم معرفی کنم.