شمارهٔ ۱۳ - در مدح تاج الفقراء شاه حسن - بابافغانی

این چه مجلس چه بهشت این چه شریف انجمنستکه چو اقصای حرم قبله گه مرد و زنست

جنت عدن ز بس معنی انهار و عیونرشک صد گلشن آزاد ز سرو و سمنست

معنی آیت نورش چمن لاله و گلصفت عارض حورش ورق نسترنست

لحن داود درین روضه بود نغمه ی مرغدم عیسی بدل نکهت مشک ختنست

نقل این انجمن احوال بهشتست تمامنقل اینجا همه از سیرت و خلق حسنست

راستی قلزم مواج ز الفاظ رواننی غلط گنج معانی همه دُر عدنست

طایر قدس درین زمره بود نغمه سرایاین کرامت نه به اندازه ی مرغ چمنست

منزل اهل صفا صفه ی ارباب یقینمجلس وعظ سرافراز زمین و زمنست

مهبط فیض ازل مطلع خورشید ابدجامع علم و عمل حامی شرع و سننست

قطب نه دایره تاج الفقرا شاه حسنآنکه یک نکته ز کلکش دو جهانرا سخنست

خبر از طور تجلی دهد و نار شجرنور توحید که از جبهه او شعله زنست

دلش از نور صفا آینه ی غیب نماستنطقش از راه ادا طوطی شکر شکنست

یکنظر وقت شهودش ز سمک تا بسماستیکقدم وقت ظهورش ز حرم تا یمنست

نظر مرحمتش بر دل درویش و گداستسایه ی تربیتش عامر بیت الحزنست

مهر او در دل اصحاب چو در کعبه صفاعشق او در دل احباب چو جان در بدنست

فقر را بارگه همت او غایت سیرجود را خاک در خانقه او وطنست

گو باخلاص درآ در کنف سایه ی اوهر که را یکسر مو دوستی خویشتنست

چشم بد دور که دارد دو جهان زیر نگینخاتم او که مصون از حیل اهرمنست

ای دعای تو ملک را همه دم ورد زبانذکر خیر تو بشر را همه جا در دهنست

عشق با طبع لطیف تو ز یک سلسله استعقل با ذات شریف تو به یک پیرهنست

سخن معرفت آمیز تو منشور نجاتپند دلبند تو تعویذ دل و حرز تنست

یک میان بسته ازین سلسله آمد سلمانخرقه پوشی ز مرید تو اویس قرنست

آستان تو محیطست کز آنجا همه کسفیض یابند اگر عابد اگر برهمنست

شرف جاه تو از تست نه از انجم و چرخبزم خورشید چه محتاج به شمع و لگنست

نفس لطف تو چون باد صبا روح فزاستشعله ی قهر تو چون باد صبا خانه کنست

نامه ی فضل ترا مهر ابد پیوندستجوهر نظم ترا مدت دوران رسنست

با حدیث تو مخالف چه کند فکر جوابسخن از منطق سیمرغ نه حد زغنست

دین پناها گذر قافیه تنگست و مراقدم فکر بسی سست و شکن در شکنست

در خور قدر تو گر مدح نگفتم چه عجبخرد اینجا قلم انداخت کجا حد منست

عقل فعال گر اینجا بکشد رشته ی نظمعنکبوتیست که بر تار فلک پرده تنست

تا به محراب دعا ذکر نبی هست و ولیتا در ایوان بقا نام حسین و حسنست

خطبه ی عشق به نام تو و اولاد تو بادکه درین سلسله دایم مدد ذوالمننست