شمارهٔ ۲ - ای آنکه فلک طاق حریم حرمت را
هوش مصنوعی: غزلی در ستایش و توسل به خداوند است. شاعر از مقام والای الهی و حرمت کعبه یاد می‌کند و ابراز می‌کند که در تمام عمرش در جستجوی قرب الهی بوده ولی به نتیجه‌ای نرسیده است. در نهایت، زمانی که از بارگاه الهی ناامید می‌شود، از خاک درگاه خداوند و دعا کردن به او دست می‌کشد.
ای آنکه فلک طاق حریم حرمت رااز قدر و شرف کعبه ی ارباب صفا گفت
هوش مصنوعی: تو کسی هستی که آسمان بلند و بارگاه عظمتت را به بزرگی و شرافت کعبه ی دوستان خوبم مرتبط میسازد.
عمری ز طواف در این خانه فغانیجایی نشد و مقصد و مقصود ترا گفت
هوش مصنوعی: عمری در دور این خانه گردیدم و فریادی زدم، اما هیچجا برایم قرار و آرامشی نبود و تنها مقصد و هدف تو را بیان کرد.
آخر چو ندید از تو امید نظر و لطفقطع نظر از خاک درت کرد و دعا گفت
هوش مصنوعی: در نهایت، وقتی که از تو هیچ امیدی به نظر و لطف ندید، از خاک درگذر کرد و دعا کرد.