شمارهٔ ۷ - بندهٔ همت او باش فغانی که ز جود
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از همت و بزرگواری شخصی سخن می‌گوید که از روی generosity و بی‌ادعایی، به دیگران کمک می‌کند. او هر چه بگوید، بدون هیچ‌گونه منت و درخواستی، به دیگران می‌بخشد. شاعر تأکید می‌کند که این شخص حتی وقتی چیزی را به کسی می‌دهد، نیازی به گفتن قیمت یا ارزش آن ندارد و تلاش نمی‌کند تا بزرگ‌نمایی کند.
بندهٔ همت او باش فغانی که ز جودهرچه گوید همه را بخشد و منت ننهد
هوش مصنوعی: به کوشش و اراده او، خدمتگزار باش ای فغانی، چون او از بخشش خود هرچه بگوید، به همه عطا می‌کند و از کسی شکرگزاری نمیطلبد.
یا نگوید که به سائل بدهم صد درهمیا چو آرد به زبان جهد کند تا بدهد
هوش مصنوعی: شاید نگویند که آیا باید به درخواستکننده صد درهم بدهم یا وقتی که به زبان بیفتد، سعی کند که من را متقاعد کند تا این پول را بدهم.