شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها، شاعر به انتقاد از بی‌دردی و عدم توجه به عقل و آگاهی اشاره می‌کند. او می‌گوید که تا چه زمانی به خود آسیب می‌زنیم و از عقل دور می‌شویم. همچنین به سختی‌هایی که برای تخریب چیزهای خوب انجام می‌دهیم و برعکس آنچه که باید، می‌پردازیم. در نهایت، تلخی دنیای خود را با خراب کردن منابع خوب و طبیعی به تصویر می‌کشد.
تا چند بنفس خویش بیداد کنیمخود را بزوال عقل دلشاد کنیم
هوش مصنوعی: چند وقت دیگر میخواهیم به خودمان ظلم کنیم و عقل و خرد را به نابودی برسانیم؟
نخلی که بدان بهشت سر سبز شوداز پا فگنیم و دوزخ آباد کنیم
هوش مصنوعی: ما باید از ریشه درختی بگذریم که به بهشت سبز تبدیل میشود و به جای آن، جایی را بسازیم که آتش و عذاب وجود داشته باشد.