تناجی
بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۷

آنم که نه آب در دلم جسته نه تابوز باده فتاده مست بر خاک خراب
گر لطف تو دستگیر گردد گذرمچون شعله از آتش و چو ماهی از آب