شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر از غم و ناراحتی خود سخن می‌گوید. او اشاره دارد که در آتش غم خود گریه نمی‌کند و تنها دودی که از دلش برمی‌آید، اشک اوست که از چشمانش جاری می‌شود. این احساس به خوبی نشان‌دهنده عمق درد و اضطراب شاعر است.
نیست در آتش غمت گریه ز روی اضطرابدود کباب دل مرا کرده روان ز دیده آب
هوش مصنوعی: در آتش غم تو، من از روی نگرانی نمی‌زنم گریه. دود کبابی که در دل من است، اشک‌هایم را روان کرده است.