شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: این اشعار به بحث شناخت و درک انسان از خود و جایگاهش در دنیا می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که شناخت واقعی فراتر از سطح و ظواهر است و نیازمند نوری درونی (که همان عقل و درک عمیق است) می‌باشد. در واقع، شناخت واقعی خود و زندگی، خارج از توان و قدرت جسمانی است و نیاز به بصیرت و روشنایی درونی دارد.
مشغولِ هوا تو را کجا بشناسدخود کیست که عقل از هوا بشناسد
هوش مصنوعی: هوا و شرایط بیرونی چطور میتواند تو را بشناسد؟ فقط کسی که در درون خود به شناختی عمیق رسیده باشد، میتواند به درک واقعی از خود برسد.
این کار به بازوی تنِ خاکی نیستهو نور[ر]ی باید که تو را بشناسد
هوش مصنوعی: این کار به تواناییهای انسانی محدود نیست، بلکه باید روشناییای باشد که تو را بشناسد.