شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که برای او بوی دلانگیزی به ارمغان آورد و در قلبش اقامت کند. او احساس میکند که عمرش به سرعت گذشت و هیچ دستاوردی ندارد، بنابراین از خدا میخواهد که او را به معنای واقعی غنی و پربار کند.
یا رب تو مرا بُوی دلی روزی کندر کوی دلم تو منزلی روزی کن
هوش مصنوعی: ای خدا، لطفاً بوی دل را به من عطا کن و در گوشهی دل من، جایی برای خود قرار ده.
عمرم بگذشت و حاصلی نیست مراای حاصل جمله حاصلی روزی کن
هوش مصنوعی: عمرم به سرعت سپری شد و هیچ دستاوردی برایم نمانده است. ای سرچشمهی همه دستاوردها، روزی به من عطا کن.