شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند میخواهد که با رحمت و لطف خود او را متعادل و بهتری تحت تأثیر قرار دهد و از اشتباهات و گناهان خود دور کند. او تأکید میکند که لطف الهی هیچگاه کم نخواهد شد و از خدا میخواهد که بر نعمتهایش بیفزاید.
یا رب تو به فضل خویش موزونم کنوز دست فضول خویش بیرونم کن
هوش مصنوعی: ای پروردگار، مرا با لطف و فضل خود به مسیر درست هدایت کن و از گرفتاریهای بیهوده و حواسپرتیها نجاتم بده.
لطف تو به هیچ بخششی کم نشودچون بیم کمیت نیست افزونم کن
هوش مصنوعی: لطف و محبت تو هرگز نباید کاهش پیدا کند، زیرا من از اینکه کمبودی احساس کنم نگران نیستم و فقط میخواهم بر نعمتهایم افزوده شود.