شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساس گناه و ناامیدی اشاره دارد. گوینده از اشتباهات و گناهان خود ابراز تأسف می‌کند و به فضل و بخشش خداوند امیدوار است. او خود را بدتر از هر چیز می‌داند و از خدا می‌خواهد که با وجود کثرت گناهانش، او را مورد بخشش قرار دهد. در واقع، شاعر احساس عمیق ندامت و نیاز به رحمت الهی را بیان می‌کند.
ای در دو نفس صد گنه از من دیدهوز فضل و کرم پردهٔ من ندریده
هوش مصنوعی: ای کسی که در دو لحظه، صد گناه از من دیدهای و از فضل و کرم الهی، پردهدار و پنهان کنندهٔ عیبهایم نبودهای.
وای من بتر از هر چه به عالم بتر استوای تو به تو از من بتر آمرزیده
هوش مصنوعی: آه من! بدتر از هر چیزی که در این جهان وجود دارد، حال من است. و وای بر تو، که نسبت به من در وضعیت بدتری هستی، اما از من آمرزیدهتر هستی.