شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از نگرانی و ترس خود صحبت می‌کند. او در تلاش است تا خود را درست و صحیح نشان دهد، اما به این نتیجه می‌رسد که قول‌ها و رفتارهایش هماهنگ نیستند و دچار سردرگمی است. در نهایت، از خدا طلب کمک می‌کند تا به او راهنمایی کند، زیرا خودش نمی‌داند چه می‌خواهد.
چندانک نگاه می کنم از چپ و راستمی ترسم از آن دمی که آن دم نه سزاست
هوش مصنوعی: وقتی به اطرافم نگاه میکنم، از هر طرف میترسم از زمانی که لحظهای پیش میآید که مناسب نیست.
قول من و فعل من همه عین خطاستیا رب تو بده که من نمی دانم خواست
هوش مصنوعی: من به سخنانم و کارهایم اعتراف میکنم که اشتباه است، ای خدا، کمکم کن چون نمیدانم چه میخواهم.