شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خواننده می‌خواهد که از دنیای مادی و زمان فراتر برود و به یک شناخت عمیق‌تری از هستی و حقیقت برسد. او تاکید می‌کند که باید به ذات واقعی چیزها توجه کرد و از محدود کردن خود به نام‌ها و اشکال ظاهری پرهیز کرد. به عبارتی، باید از جسم و جوهر فراتر رفته و به معرفت واقعی دست یافت.
بگذر زمکان و کون عالم به طلسموز هستی لامکان تصوّر کن قسم
هوش مصنوعی: بگذر از زمان و مکان و دنیای ملموس و به خیالِ وجودی فراتر از هستی فکر کن و سوگند یاد کن.
چون می شاید گذشتن از جوهر و جسمقانع مشو از معرفت ذات به اسم
هوش مصنوعی: به هیچ وجه از شناخت ذات چیزها به اسم و ظواهر آنها قانع نشو و از عمق حقیقت و ماهیت آنها فراتر برو.