شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و درد محبوب سخن می‌گوید و به او اشاره می‌کند که اگر کسی مانند او در عشق و محبت به پای محبوبش نمی‌افتد، پس او در واقع زنده نیست. شاعر همچنین ابراز می‌کند که با وجود غم عشق، دلش شاد است و آرزو دارد که هیچ‌کس به اندازه او در رنج و زجر نباشد.
ای گشته به اسباب غمت جانم شاداز درد تو هرگز دل من سور مباد
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر غمت دچار غمگینی، دل من هرگز از درد تو شاد نخواهد شد.
هر کس که نمیرد چو من اندر پایتاو خود نبود زنده که هرگز مزیاد
هوش مصنوعی: هرکسی که مثل من در پای تو نمیمیرد، او واقعاً زنده نیست و هرگز هم زیاد نخواهد بود.