شمارهٔ ۲۶۶ - الرجاء
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و وابستگی عاطفی است. شاعر می‌گوید که محبت و نوازش معشوق او را پایین نمی‌آورد و درد و غم او نیز به خوشحالی معشوق اضافه نمی‌کند. او به این نتیجه رسیده که از لطف معشوق ناامید است و به جایی رسیده که می‌خواهد فقط در بازی روزگار غرق شود.
ملک تو نکاهد ار مرا بنوازیو افزون نشود اگر مرا بگدازی
هوش مصنوعی: اگر به من محبت کنی، چیزی از مقام تو کم نمیشود و اگر هم ناراحتام کنی، چیزی به ارزش تو اضافه نخواهد کرد.
نومید نیم ز لطف تو آخر کارجایی برساندم به بازی بازی
هوش مصنوعی: من هرگز از مهربانی تو ناامید نیستم و در آخر کار، به جایی میرسم که میتوانم برای تمام این مسائل بازی کنم.