شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این بیت‌ها شاعر به تنهایی و نبود همدمانی که در راه حقیقت قدم بردارد اشاره می‌کند. او به این نکته می‌پردازد که گرچه فردی از بوالفضولی‌های خود کاسته، اما باز هم در وجودش نشانه‌هایی از فضولی وجود دارد. به‌طور کلی، این اشعار به دنبال حقیقت و کاستی‌های درونی انسان‌هاست.
با همنفسان دلا دمت همدم نیستدر راه حقیقت قدمت محکم نیست
هوش مصنوعی: دوست خوبم، وقتی در کنار کسانی هستی که از خودت دورند و به حقیقت نزدیک نیستند، پشتیبانی و همراهی از آنها انتظار نداشته باش. در مسیر جستجوی حقیقت، به توانایی و اراده خود نیاز داری و باید قدمهای محکمتری برداری.
موی از سر بوالفضول کم کردی تولیکن سر مویی زفضولی کم نیست
هوش مصنوعی: تو از سر انسان فضول، حتی یک تار مویش را هم کم کردی، اما در واقع از فضولی و حرف زدن بیمورد چیزی کم نشده است.