تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۱

تا در پی آن فزون و این کم باشیسودت همه آن بود که با غم باشی
بیهوده چه در غصّهٔ عالم باشیمی کوش که تا چگونه خرّم باشی