شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی کسی است که به دل شاعر نزدیک است. شاعر او را مردانه و با تمام وجود در دلش احساس کرده، و ابتدا او را مانند طلای خالص تصور می‌کند. اما وقتی او را در محک دل آزمایش می‌کند، واقعیت وجودش را می‌فهمد و قلب او را می‌بیند. در واقع، این شعر به عمق احساسات و ارتباطات عاطفی اشاره دارد.
آن یار که منزلگه او قلب آمدمردانه بدیدمش که در قلب آمد
هوش مصنوعی: من آن دوست را که جایگاهش قلب من است، با دل و جرأت دیدم که در وجود من نقش بسته است.
پنداشتمش که هست چون زر بعیارچون بر محک دل زدمش قلب آمد
هوش مصنوعی: فرشی را که به نظر طلا میرسید، وقتی آن را در دل امتحان کردم، متوجه شدم که در واقع قلب است.