شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نوعی از فقر و نیازمندی اشاره می‌کند. او می‌گوید که جسم و وجود انسان باید بر پایه افتخار و شان باشد، اما در عین حال خواسته‌های دل را فراموش نکند. شاعر به کسانی که در جستجوی رزق و روزی‌اند توصیه می‌کند که با صداقت و تلاش، از درگاه خداوند طلب کنند و به امید به دست آوردن نیازهایشان قدم بردارند.
ای تن خواهی که احتشامت باشدحکمی و تصرّفی تمامت باشد
هوش مصنوعی: ای بدن، اگر میخواهی که بزرگمنشی و احترام داشته باشی، باید در کارها و حاکمیت خویش کامل و تسلط یافته باشی.
زنبیل طلب بر سر جان و دل نهدریوزه کن از درش که گامت باشد
هوش مصنوعی: زنبیل دلت را پر از خواستهها کن و از در دیگری طلب نکن، زیرا هر قدمی که برمیداری، نمایانگر آرزوها و درخواستهای توست.