شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و طعم لب معشوق اشاره می‌کند و آن را شگفت‌انگیز می‌داند. او همچنین به نور چهره محبوب اشاره می‌کند که در بین سایر زیبایی‌ها می‌درخشد. شاعر از دوستش می‌خواهد که این زیبایی‌ها را انکار نکند، زیرا در دنیای فقر و تلخی‌ها، هنوز زیبایی‌ها و نعمت‌های دیگری وجود دارد که ارزش توجه و درک را دارند.
از طعم لب تو در شکر چیزی هستوز نور رخ تو در قمر چیزی هست
هوش مصنوعی: از مزه لب تو چیزی شیرین و دلپذیر وجود دارد و از روشنی چهره تو هم نوری در ماه وجود دارد.
منکر مشو ای دوست که در عالم فقربیرون ز سر و ریش دگر چیزی هست
هوش مصنوعی: دوست عزیز، انکار نکن که در دنیای فقر و تنگدستی، جز ظاهر و زینتهای ظاهری چیزهای دیگری وجود دارد.