شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، سخن از درویشان و دلیران است که از خانه و دیار خود آواره شدهاند و دور از خانوادههایشان زندگی میکنند. آنها به گونهای لباس پوشیدهاند که دیگران گمان کنند اهل توانمندی و قدرت هستند، در حالی که حقیقتاً در شرایط دشواری هستند.
درویشانیم و نیز دلریشانیمآواره زخان و مان وز خویشانیم
هوش مصنوعی: ما درویش هستیم و در عین حال دلیر و شجاع، بیخانه و خانمان و دور از خویشاوندان خود زندگی میکنیم.
ما جامهٔ مردان به سپر ساخته ایمتا خلق گمان برد که ما زیشانیم
هوش مصنوعی: ما لباس و تجهیزات جنگی خود را آماده کردهایم تا مردم فکر کنند ما از همان مردان جنگی هستیم.