تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱۹

هر مرد که با فراغتش سامان استهر چند که مفلسی بود سلطان است
تا هست طمع بهشت دوزخ باشدفارغ شو و چشم سوزنی میدان است