شمارهٔ ۲۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالتی از بی‌خبری و بی‌توجهی شخصیت اشاره می‌کند که او را دچار غفلت کرده است. شاعر از طرفی به حال او حسرت می‌خورد و می‌گوید که این وضعیت شایسته یک انسان نیست. در نهایت، او به شخصیت یادآوری می‌کند که اگر مردی واقعی است، باید زندگی‌اش را بهتر از این بسازد.
زین سان که تو را بی خودی و بی خبری استچون حال تو را دید به صد چشم گریست
هوش مصنوعی: در چنین حالتی که تو در بی‌خبری و بیاحساسی به سر میبری، وقتی او حال تو را میبیند، با شگفتی و درد فراوان گریه می‌کند.
با خویشتن آی این همه غفلت چیستگر مرد رهی بهتر ازین باید زیست
هوش مصنوعی: با خودت فکر کن، چرا اینقدر غافل هستی؟ اگر میخواهی راهی بهتری پیدا کنی، باید به شیوهای بهتر زندگی کنی.