شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس نارضایتی و ناامیدی خود را بیان میکند. او میگوید که در وجودش چیزی جز بدی نیست و امید به نیکی در او وجود ندارد. در عوض، مردم دیگر امید نیکی دارند، اما او فقط با بدی سر و کار دارد و از این وضعیت افسوس میخورد.
بگذار بدی که در من از وی صد نیستچد بد که مرا امید نیکی خود نیست
هوش مصنوعی: اجازه بده که بدیهایی که در وجودم هست، کماهمیت باشد؛ چرا که بیرونیها خوب نیستند و من هم به خوبی در خودم امیدی ندارم.
افسوس که خلق را امید نیک استاندر من و سرمایهٔ من جز بد نیست
هوش مصنوعی: متاسفم که مردم به من امیدهای خوبی دارند، در حالی که من فقط بدیها و نکبتها را دارم.