شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان این مفهوم می‌پردازد که او انسانی نیک‌نهاد است اما به دلیل شرایط و آلودگی‌های دنیوی، ممکن است بد تلقی شود. او اشاره می‌کند که در هر جایی که سخن از بدی و فساد به میان بیاید، خود را در آنجا می‌یابد و به نوعی با این موضوع مرتبط است. به عبارتی، او واقعیت‌های تلخ و ناپسند را در زندگی‌اش حس می‌کند، حتی اگر خود نیت و اندیشه‌ای خوب داشته باشد.
ای نیک نمای بد مسلمان که منموای کالبد فساد را جان که منم
هوش مصنوعی: ای جوان نیکو خصال، که خود را مسلمان میدانی، من همان کسی هستم که بدن فاسدی دارم و روحی پاک در آن وجود دارد.
هر جا که حدیث بد رود در عالمآن من باشم تو نیز می دان که منم
هوش مصنوعی: هر جا که داستان یا سخن بدی مطرح شود، در آنجا من نیز حضور دارم و تو باید بدانی که من همان فرد هستم.