شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: این اشعار درباره‌ی عشق و احساسات آن سخن می‌گویند. زمانی که عاشق به کار خود می‌نگرد، از شادی و لذت پر می‌شود و از ناامیدی‌ها و مشکلات می‌گرید. او به زندگی و اطراف خود بی‌توجه می‌شود و در پی آن است که یافته‌هایش را رها کند چون احساس می‌کند که هیچ ارزش واقعی در دنیا وجود ندارد.
عاشق چو به کار خویشتن در نگریستدلشاد بشد زنیک و ز بد بگریست
هوش مصنوعی: عاشق وقتی به کارهای خود نگاه می‌کند، خوشحال می‌شود و از بدیها و ناهنجاریها غمگین میگردد.
در مملکت جهان نظر هیچ نکردیعنی که به جا رها کنم حاصل چیست
هوش مصنوعی: در دنیای گسترده، هیچ کس نمیتواند به من توجهی کند، پس بهتر است که بیخیال شوم و ببینم نتیجه چیست.