شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به تأمل در مورد زندگی و فرجام آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر کسی در آخر عمرش به یاد خود بیفتد و بخواهد خود را آباد کند، شرمنده خواهد شد. او با بینش عقلانی‌اش به این نتیجه می‌رسد که دنیا ناپایدار است و اعتماد به آن جایی ندارد، زیرا می‌تواند همانند باد زودگذر باشد. به عبارت دیگر، تکیه بر دنیا بی‌فایده است و انسان باید به حقیقت و معنای زندگی بیندیشد.
از آخر عمر اگر کسی یاد کندشرمش بادا که خانه آباد کند
هوش مصنوعی: در اواخر عمر اگر کسی به یاد ما بیفتد، باید شرمنده باشد که زندگیاش را به خوبی نگذرانده و فقط بیدلیل به فکر آباد کردن خانهاش افتاده است.
دیدیم به چشم عقل بادست جهانخاکش بر سر که تکیه بر باد کند
هوش مصنوعی: ما با دیده عقل مشاهده کردیم که جهان، همچون خاکی است که در دست است و به راحتی می‌تواند بر سر آدمی بریزد، چون بر باد تکیه کرده است.