شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: در این مجموعه اشعار، بیانگر احساس تنهایی انسان در برابر سختی‌ها و ناشناخته‌های زندگی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در دایره‌ای که جهان را احاطه کرده، هیچ‌کس از رازهای کارهای آن آگاه نیست. او در نهایت از غم مرگ و چالش‌های زندگی گله می‌کند و به زیبایی زندگی اشاره می‌کند که با تمام مشکلاتش، همچنان با ارزش است.
در دایرهٔ نقطهٔ پرگار جهانکس نیست که هست آگه از کار جهان
هوش مصنوعی: هیچ کسی در این دنیا وجود ندارد که از حقیقت و وقایع جهان خبر داشته باشد، انگار که همه در دایرهٔ مشخصی در حرکت هستند و هیچ‌کس به عمق مسائل پی نمیبرد.
قصّه چه کنم مرگ زپس غم در پیشاحسنت زهی متاع بازار جهان
هوش مصنوعی: چه بگویم دربارهٔ مرگ و غم که در پیش است، آفرین بر زندگی، چه کالای باارزشی در این بازار دنیا!