شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی تأکید بر اهمیت سکوت و دقت در مشاهده دارد. شاعر می‌گوید که باید چشم‌ها را بسته و به جای دیدن، به حس کردن و درک عمیق پرداخت. در اینجا، زهر (ناگوار) و قند (دلپذیر) به نوعی با هم در تضاد هستند و شاعر به ما می‌آموزد که گاهی صحبت نکردن و فقط شنیدن بهتر است. در نهایت، به این نکته اشاره می‌کند که نباید به ظواهر بسنده کرد و باید به عمق واقعیت‌ها توجه کرد.
در دیدهٔ دیده دیدهٔ دیده بپوشتا زهر تو قند گردد و نیش تو نوش
هوش مصنوعی: عشق و جذابیت تو باید به گونهای باشد که دیگران را مسحور کند، تا به جای درد و تلخی، شیرینی وجود تو را بچشند.
یک بودهٔ دیده و بنهاده دو گوشبینایی مکن دیده و گویای خموش (؟)
هوش مصنوعی: انسان تنها یک چشمی دارد، اما دو گوش برای شنیدن. بنابراین، بهتر است تنها به آنچه میبینیم اعتماد نکنیم و به دقت گوش فرا دهیم و در برابر نادانی سکوت کنیم.