شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از تحولی در عشق صحبت میکند. او میگوید که خاک عشق او را فرا گرفته و چشمش مانند آب و دلش پر از آتش شده است. او همچنین اشاره میکند که روزگاری خوشی را شروع کرده بود، اما متأسفانه آن روزگار خوش به ناگواری تبدیل شده است.
تا خاک در عشق مرا مفرش شددیده تر از آب و دل پر از آتش شد
هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق مرا در خود گرفت، چشمانم از اشک پر شد و دلم همچون آتش شعله ور شد.
عیش خوش را نهاده بودم بنیادافسوس که آن عیش خوشم ناخوش شد
هوش مصنوعی: خوشی را که برای خود بنا کرده بودم، ناامیدانه از دست دادم، چرا که آن خوشی به ناگوار تبدیل شد.