شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به توصیف عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که عشق تنها از آرزوها و زیبایی‌های ظاهری نشأت نمی‌گیرد. او عشق حقیقی را از نور و وجودی می‌داند که از سوی دو جهان جاری می‌شود، همچون نوری که از شمعی می‌وزد. در واقع، عشق واقعی فراتر از جنبه‌های مادی و ظاهری است و از درون وجود انسان می‌جوشد.
عشق آن نبود که آرزو می زایدوز خط خوش و خال نکو می زاید
هوش مصنوعی: عشق واقعی چیزی نیست که فقط از آرزوها و خواستهها به وجود بیاید. آن عشق نیست که از زیبایی ظاهری یا خط و خال خوب ناشی شود.
در حجرهٔ امکان تو زان سوی دو کونشمعی است کی نور عشق ازو می زاید
هوش مصنوعی: در اتاق وجود تو، شمعی وجود دارد که از آن، روشنی عشق متولد می‌شود.