شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او به این موضوع اشاره می‌کند که پس از ورود به دنیای عشق، دچار سوز و اشتعال قلبی شده است. در جامعه، او را به عنوان فردی بی‌پروا و بدون قید و شرط می‌شناسند، ولی بر این باور است که از عشق، نام و شهرت خوبی به دست آورده است.
تا در سر سودای تو منزل کردیمسوزی است مرا کز آتش دل کردیم
هوش مصنوعی: ما وقتی به عشق تو فکر میکنیم، در دلمان آتشی روشن شده است که از سوختن آن احساس درد و سوزش میکنیم.
در شهر همه مباحی ام می خوانندنیکو نامی زعشق حاصل کردیم
هوش مصنوعی: در شهر، همه مرا از روی رفتار آزاد و بی‌پروا می‌شناسند و به خاطر محبت و عشق، نام نیکی به دست آوردهام.