شمارهٔ ۱۹۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی‌ها و جذابیت‌های چهره و زلف معشوق می‌پردازد و آن‌ها را با چیزهای شیرین و خوشبو مانند مشک و شکر مقایسه می‌کند. همچنین، به طعم لذیذ نوشیدنی‌هایی که از طبیعت به دست می‌آیند اشاره می‌کند و به شیرینی آن‌ها تأکید می‌نماید. در کل، ابیات به توصیف زیبایی و لذت حاصل از آن می‌پردازند.
پیش رخ و زلف تو چه مشک و چه قمرپیش لب لعل تو چه شهد و چه شکر
هوش مصنوعی: در برابر زیبایی و جذابیت چهره و موهای تو، عطر مشکی و نور ماه هیچ ارزشی ندارند. و در کنار لبهای قرمز تو، هیچ شهد و شکر و شیرینی معنایی ندارد.
خاصَه که دمید بر لب چشمهٔ نوشاز سبزه نباتی زشکر شیرین تر
هوش مصنوعی: خصوصاً زمانی که نسیم لطیفی بر لب چشمهٔ نوش وزید و از سبزهای که مثل نبات بود، عطر و طعم شیرینی به مشام میرسید.