شمارهٔ ۲۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، گل از سرنوشت خود صحبت می‌کند و می‌گوید زمانی که زیبایی‌اش را به طبیعت منتقل کنند و رویدادهای زندگی او را تحت تاثیر قرار دهد، در آن صورت اگر کسی مانند او که دیر به چنین حالتی رسیده باشد، در شرایط مهربانی، باید با آنچه در پا است، کنار آید. به نوعی، او از پذیرش سرنوشت و شرایط زندگی و همچنین اهمیت مهربانی در برخورد با دیگران سخن می‌گوید.
گل گفت چو رخت ما به صحرا فکنندوز رنگ وجود بوی بر ما فکنند
هوش مصنوعی: گل گفت: وقتی که تو را به دشت بیندازند و از رنگ وجودت بوی خوشی به سمت ما بفرستند.
وانگه چو منی دیر به دست آمده رادر شرط کرم هست که در پا فکنند
هوش مصنوعی: زمانی که کسی مانند من که به سختی به دست آمده است، در شرایط خوب و مهربانی باشد، باید او را به راحتی پذیرفت و از او قدردانی کرد.