شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و شیفتگی خود نسبت به محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که دلش مانند گوی است که به‌واسطه‌ی زیبایی و جذابیت محبوبش در چاه زنخدان او افتاده است. در انتها، شاعر از این موضوع تعجب می‌کند که چگونه این چاه (زنخدان) در واقع در گوی دل او افتاده است، به‌عبارتی دیگر، عشق و دل‌باختگی به حدی عمیق است که محبوب بر قلب او سلطه پیدا کرده است.
چون گوی دلم نزد تو دلجوی افتاددر چاه زنخدان تو بدخوی افتاد
هوش مصنوعی: وقتی که دل من به عشق تو گرفتار شد، به دام جذابیت زلفانت افتادم و در آنجا احساس ناهنجاری و درد کردم.
آن نیست عجب که گوی در چاه افتداین است عجب که چاه در گوی افتاد
هوش مصنوعی: عجیب نیست که گوی در چاه بیفتد، بلکه شگفتانگیز این است که چاه در گوی افتاده است.