شمارهٔ ۸
هوش مصنوعی: این شعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که تنها به ظاهر خود توجه می‌کنند و در واقعیت درون آنها آلوده و ناپاک است. شاعر اشاره می‌کند که هیچ فایده‌ای ندارد که انسان ظاهری زیبا و آراسته داشته باشد، در حالی که در باطنش شرک و پلیدی وجود دارد. در نهایت، او از بی‌فایده بودن این ظواهر در کنار آلودگی‌های درونی می‌گوید.
در دل همه شرک و روی بر خاک چه سودزهری که به جان رسید تریاک چه سود
هوش مصنوعی: اگر در دل انسان نفاق و کفر باشد و به خاک افتاده باشد، زهرآلودی که به جانش رسیده، هیچ فایده‌ای ندارد. تریاک هم در این وضعیت هیچ تاثیری نخواهد داشت.
ای غرّه به ظاهرت که آراسته ایبا نفس پلید جامهٔ پاک چه سود
هوش مصنوعی: ای کسی که به ظاهرت فخر میفروشی و خود را با ظواهر زیبا آراستهای، بورس میزنم که با روح ناپاکت، پاکی ظاهری هیچ سودی نخواهد داشت.