شمارهٔ ۳۲

هوش مصنوعی: این ابیات شعری از یک صوفی است که به نگرانی‌های دنیوی اشاره دارد. او از غم‌های جان و نان می‌گوید و از اینکه زندگی‌اش تنها معطوف به نیازهای جسمانی و مادی شده انتقاد می‌کند. به نوعی به رقص و شادی‌های ظاهری اشاره دارد که به خاطر اغراض مادی صورت می‌گیرد و از این وضع ابراز نارضایتی می‌کند. او از خود می‌پرسد که این وضعیت تا چه زمانی ادامه خواهد داشت.