شمارهٔ ۴۱
هوش مصنوعی: این شعر به تذکر به انسان می‌پردازد که او از خاک و آب به وجود آمده است و نباید به خود ببالد و متکبر باشد. در واقع، هیچ انسانی نمی‌تواند از اصل خود فراتر رود. در نهایت، اگر می‌خواهی از قید و بندهای جهان آزاد شوی، باید از سخنان پر pride لاتجاوز کنی و خود را فراتر از "من" و "ما" نپنداری.
ای خلقت تو زخاک وز آب منیچندین چه تکبّر کنی آخر چو منی
هوش مصنوعی: ای انسان، تو از خاک و آب به وجود آمدهای، پس چرا اینقدر تفاخر میکنی؟ در نهایت تو هم مثل من هستی.
خواهی که شوی زهر دو عالم آزادزنهار سخن مگو تو از ما و منی
هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از قید و بندهای دنیای دوگانه رها شوی، مواظب باش که هیچگاه از خود و دیگران سخن نگویی.