شمارهٔ ۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انسانی خسته و دلتنگ اشاره می‌کند که به خود واقف نیست و از دنیا و دیگران غافل است. او به او می‌گوید که درگیر خودبینی و خودکاوی است و به همین دلیل نمی‌تواند به دیگران توجه کند و نبیند که در اطرافش چه می‌گذرد. به نوعی، پیام شعر این است که انسان باید از خودبینی فاصله بگیرد و به رابطه با دیگران و دنیای بیرون توجه کند.
ای خسته و بسته از پس بینی خویشبینی که چه بینی تو زخود بینی خویش
هوش مصنوعی: ای کسی که از دست خود و شرایط خود خسته و ناامید هستی، به خودت نگاه کن و ببین واقعاً چه میبینی. آیا فقط به محدودیتها و مشکلات خودت توجه میکنی یا میتوانی به دنیای بزرگتر و امکانهای دیگر هم نگرش داشته باشی؟
بینی کنی و به خلق کمتر بینیبینی که چه آید به تو از بینی خویش
هوش مصنوعی: اگر به خودت توجه کنی و کمتر به دیگران نگاه کنی، متوجه خواهی شد که چه عواقبی برای خودت از نحوهٔ نگاهت به خودت ایجاد میشود.