شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد رفتارهای ناپسند انسان‌ها می‌پردازد و می‌پرسد که تا کی می‌توانند دیگران را آزرده کنند. او به دنیای فانی اشاره می‌کند و با تأکید بر بی‌اهمیتیِ دنیا، به arrogance و تکبر اشاره کرده و یادآوری می‌کند که در نهایت نه خدایی وجود دارد و نه کسی می‌تواند از مرگ فرار کند.
تا چند ازین خلق خدا آزردنزین عالم فانی چه توانی بردن
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی از این مردم آسیب برسانی؟ در این جهان زودگذر چه چیز ارزشمندی میتوانی به دست آوری؟
ای بر فلک از کبر کشیده گردنآخر نه خدایی! نه بخواهی مُردن؟
هوش مصنوعی: ای کسی که در عرش و آسمان از غرور و خودبینی گردن کشیدهای، آیا آخر نمیدانی که نه تو خدایی و نه از مرگ میخواهی بگذرانی؟