شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این ابیات نشان‌دهنده‌ی حسرت و اندوه شاعر در سفر و دوری از معشوق است. او می‌گوید که تنها درد و رنج سفر را حس می‌کند و هیچ چیز دیگری دلش را شاد نمی‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که گفته می‌شود هر جا که انسان می‌رود، به نوعی بازگشتی وجود دارد و او نیز از همین بازگشت سخن می‌گوید. در مجموع، شاعر از حالتی از ناامیدی و جدایی صحبت می‌کند.
جز دُرد سفر دلم نمی آشامددل را دگر آبی به جهان باز آمد
هوش مصنوعی: جز غم سفر، هیچ چیز دیگری دل مرا آرام نمی‌کند و در این جهان، دیگر چیزی برای دل باقی نمانده است.
گویند به هر جا که رسم زآمد و شدکان «اوحد» سودا زده ام باز آمد
هوش مصنوعی: میگویند هر کجا که بروم و بیایم، من همچنان دچار عشق و شیدایی هستم و باز میگردم.