شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به بی‌اعتمادی به سرنوشت و ناپایداری امیدها اشاره می‌کند. او می‌گوید وقتی امید مردم بر روال مطلوب نیست، بهتر است با مردم در تعارض و جدایی باشیم. همچنین تأکید می‌کند که هیچ‌کس خبر از عاقبت کار ندارد، زیرا ممکن است فاسق به نیکی برسد و زاهد به فساد. این نشان‌دهنده‌ی unpredictability و پیچیدگی زندگی و اخلاق انسانی است.
چون نیست [امید] خلق بر وفق مرادآن به که رها کنیم با خلق عَناد
هوش مصنوعی: وقتی که امید مردم بر وفق خواستهشان نیست، بهتر است که با آنها دشمنی نکنیم و رابطهمان را قطع کنیم.
کس را چه خبر از آنچ در آخر کارفاسق به صلاح آید و زاهد به فَساد
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمیداند در پایان کار، چه چیزی برای فاسق به سود میرسد و چه چیز برای زاهد به زیان.