شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت از عشق و زیبایی معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که تا زمانی که چهره معشوق مانند آتش درخشید، خوشبختی او تنها به یک بوسه محدود بود. اما اکنون که از زیبایی معشوق خبری نیست و او دچار پشیمانی شده است، دیگر چیزی برای جبران و سود از دست رفته وجود ندارد.
تا آتش رخسار تو را دود نبودروزیم به بوسه ای نبودم خشنود
هوش مصنوعی: تا زمانی که زیبایی تو مانند آتش درخشنده است، هیچ دلیلی برای شادی و خوشحالی ندارم مگر با بوسهای از تو.
اکنون که شد از آتش رویت پردودبسیار پشیمان شوی و نبود سود
هوش مصنوعی: اکنون که چهرهات به خاطر آتش عشق، مثل دودی شده است، بسیار پشیمان خواهی شد و این پشیمانی، سودی نخواهد داشت.