شمارهٔ ۹۱
هوش مصنوعی: این ابیات به احساس درد و اندوه شاعر اشاره دارند. شاعر از تاثیر عشق و خشم لبی که آتش می‌زند سخن می‌گوید و می‌گوید که اشک‌هایش همه چیز را پاک می‌کنند. دل او که مانند باد از دستش رفته، حالا در پای معشوقش به خاک افتاده و به ذلت رسیده است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق و ناکامی شاعر در رابطه‌اش است.
ای گشته لبت آتش جان را تریاکآب چشمم ببرد عالم همه پاک
هوش مصنوعی: لب تو مانند آتشی است که جانم را میسوزاند و اشکهایم به مانند تریاکی است که دنیا را پاک و از هر آلودگی خالی میکند.
آن دل که ز دست من برون رفت چو باددر پای تو افتاد به خواری در خاک
هوش مصنوعی: دل من که از دستم رفت، مانند باد به زمین افتاد و در برابر تو به زلت و خواری افتاد.