شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از گذر عمر و ناتوانی زندگی واقعی صحبت می‌کند. او اشاره می‌کند که عمرش به هدر رفته و با گذشت زمان، اهدافش به دست نیامده‌اند. او از بی‌وفایی دنیا و مشکلاتی که انسان‌ها با آن دست و پنجه نرم می‌کنند، گله می‌کند و در نهایت، حسرت زمان گذشته را می‌خورد.
شد عمر خراب زار رو برنامدصد روز فرورفت و غرض برنامد
هوش مصنوعی: عمر به سرعت سپری شد و بدون اینکه به هدف خود برسد، صد روز گذشت و آنچه را که میخواست، نیافت.
دردا که به غربیل وفا عالم راسر برکردیم و عمر بر سر نامد
هوش مصنوعی: آه که با وجود وفا، دنیا را دچار آزمون و سختی کردیم و عمرمان بیحاصل گذشت.