شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که اگر انسان خود را به دیگران عرضه نکند و به دل‌خواهی از خود راضی نباشد، حتی بهترین درمان‌ها هم نمی‌توانند درد او را تسکین دهند. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی طعم تنهایی و استقلال را بچشد، هیچ وقت حاضر نخواهد بود در مقابل فقر یا مشکلات به دنیا و چیزهای موفقیت‌آمیز آن وابسته شود. به نوعی، شعر به ارزش‌های درونی و عشق به خود اشاره دارد.
خود را تو اگر عشوه دمادم ندهیدردیش به صد هزار مرهم ندهی
هوش مصنوعی: اگر تو هر لحظه خود را جذاب و فریبنده نشان ندهی، حتی اگر به او صدها داروی تسکینبخش هم بدهی، هیچ فایدهای نخواهد داشت.
والله اگر لذت عزلت بچشیاز فقر دمی به ملک عالم ندهی
هوش مصنوعی: به خدا قسم، اگر از تنهایی و دوری از جمع لذت ببری، هرگز به خاطر یک زندگی مرفه و پُر پول، دنیا و ملتش را نخواهی داد.