شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالتی سخن می‌گوید که آدمی در نهایت ناامیدی و درماندگی به سر می‌برد. او از ترس این‌که در آن لحظه کسی به او کمک نکند، ابراز نگرانی می‌کند. در واقع، شاعر می‌خواهد بگوید که اگر کسی به او کمک کند، بهتر است که به‌جای آنکه دردمندانه رفتار کند، به‌صورت مؤثری به او کمک کند.
آدم که همی زد دم بی درمانیترسم که تو آن دم بزنی درمانی
هوش مصنوعی: انسانی که در حال صحبت درباره بیدرمانی است، ممکن است در همان لحظه که در مورد درمانی صحبت می‌کند، به درمانی دست پیدا کند. ترس من این است که او در این لحظه خوشحال شود و درمانی برای مشکلش بیابد.
زنهار که درماندهٔ هر در نشویگر درمانی به که زره درمانی
هوش مصنوعی: مواظب باش که به هیچ در و جایی پناه نبری، چون اگر دردمندی به کسی یا چیزی پناه ببرد، بهتر است به عنوان یک جنگجو آمادگی داشته باشد.